هر وقت آدم شدیم

ملائکه برایمان سجده میکنند

همانطور که برای پدرمان آدم سجده کردند

حاج اسماعیل دولابی

شخصی به محضر امام مجتبی آن ولی بزرگ خدا میرسد و خواسته ای سنگین را مطرح میکند.امام که موجودی خود را با مطلوب او مطابق نمیبیند،چنین لب به عذرخواهی میگشاید:
«حق درخواست و وجوب شناخت حق تو در نظرم بزرگ است،ولی از بخششی که شایسته آن هستی دستم کوتاه و هرچه که انفاق بزرگ باشد در پیشگاه پروردگار اندک است و ناچیز،اگر آنچه در حد امکان ماست بپذیری و از آنچه که در حق واجب تو ادا میکنیم غمگین و آزرده خاطر نشوی و به آن بسنده کنی حاجت تو را روا میکنم.»
آن شخص که گویا خود را در مقابل بدهکار و وام داری شرمنده از تاخیر بدهی خویش می یابد،با یک دنیا احساس به محضر آن کریم عرض میکند:
«ای پسر پیامبر،اندک را میپذیرم و بر آن سپاس میگذارم و حتی اگر چیزی هم مرحمت نکنی عذر شما را میپذیرم.»
آنگاه امام به مسئول امور مالی خویش فرمود:
« پنجاه هزار درهم و پانصد دینار که موجود است بیاور و سپس دو کارگر را برای حمل آن مال سنگین خواست و نیز عبای مبارک خود را بعنوان مزد آن کارگران اهدا نمود.»
وقتی که اطرافیان عرض کردند: دیگر برای ما درهم و دیناری نمانده است ،فرمود:
«میدانم ،ولی میخواهم نزد خداوند پاداش بزرگی داشته باشم.»

 هرگز منتظر
 
 "فرداے خیالی" نباش
 
 سهمت را از "شادے زندگی"
 
 همین امروز بگیر

موفقیت

همیشه آنچه میبینی نیست

پیامبر، نعمتهای الهی را گرچه ظریف و کم بود ،بزرگ میشمرد و هرگز مذمت نمیکرد.
برای مسائل مادی و دنیوی عصبانی نمیشد.
خنده او تبسم بود نه قهقهه.
بزرگ هر قومی را احترام میکرد.
هنگامیکه وارد جمعیتی میشد،محل نشستن خود را آخرین نقطه مجلس قرار میداد(نه از روی دوش مردم پا بر میداشت و نه مردم را آزار میداد.)
طوری برخورد میکرد که هرکسی خیال میکرد محبوبترین فرد نزد پیامبر،خودِ اوست.
هرکس از او حاجتی میخواست ،یا آنرا انجام میداد و یا با زبان خوش آنرا رد میکرد.
برای مردم پدر بود و همه نزد او مساوی بودند.
مجلس او مجلس حلم و حیا و صدق و امانت بود و در آن مجلس صداها بلند نمیشد.
پیران را احترام میکرد و کودکان را مورد محبت و ترحم قرار میداد.

 زمانى كه ابليس دچار لعنت خدا شد ، از خداوند براى بقايش تا روز قيامت مهلت خواست ، به او مهلت دادند ،
از او سؤال شد : اين مهلت گسترده را براى چه مى خواهى ؟

جواب داد : خداوندا ! به عزّتت از كنار بنده ات نمى روم ، تا جان از بدنش بيرون رود ،

خطاب رسيد : به عزّت و جلالم قسم ، درِ توبه را به روى بنده ام تا فرا رسيدن مرگش نمى بندم.
 
 ‏ کتاب عبرت آموز / آیت‌الله انصاریان

فرداے روزے که دشمטּ بعثے خرمشهر رو گرفت،
 جسد بے جاטּ و عریاטּ دختر خرمشهرے رو به تیرک بلندے بستند و اونطرف کاروטּ مقابل چشҐ هاے رزمنده هاے ایرانے گذاشتند.
 رگ غیرت رزمنده هاے دلیر ایرانے به جوش میاد و تک آورهاے نیروے زمینے ارتش سه تا شهید مے دهند تا بلاخره جسد اوטּ دختر رو پاییטּ میارند و بخاک مے سپارند.
 بله درست خوندین، سه شهید براے
 جسد
 یک دختر
 مسلماטּ
 ایرانی.
 و حالا بعد از گذر ایاҐ آטּ عده اے که از صدقه سرے همیטּ شهدا بر صندلے هاے نرҐ جمهورے اسلامے تکیه زده اند بر طبل بے غیرتے مے کوبند.
 درسته که امروز به لطف امنیتے که شهدا براے ما به ارمغاטּ آورده اند بیگانگاטּ اجازه دست درازے به ناموس ما را ندارند اما از صدقه سرے بعضے از مسئولیטּ هر روز دشمناטּ بیگانه با پوشاندטּ لباس هایے زننده ناموس مارا براے چشҐ هاے کل دنیا عریاטּ مے کنند... 

اگر تربیت " غلط " به تو آموخت که
غیرت داشتن دخالت کردن است و حیا زن را در صندوق نگه داشتن!
شهید مطهری به من گفت:
غیرت، عشق مرد به ناموسش است ؛
و حیا، احترام زن به خودش...!!!
.
.

اگر تربیت " غلط " به تو آموخت
که مرد میتواند زنش را بزند !
اسلام من به من آموخت که زن ریحانه است
و مرد وظیفه دارد تمام اسباب راحتی و آسایشش را فراهم کند...!!!
.
.

اگر تربیت " غلط "به تو گفت که
زن عقلش نصف مرد است و نمی تواند به تنهایی در دادگاه شهادت دهد...؛
شهید مطهری در کتاب حقوق زن به من گفت :
که زن احساسات و عواطفش دوبرابر مرد است و از این رو
ممکن است در شهادت دادن دچار تزلزل شود...!!!
.
.

اگر تربیت " غلط " به تو گفت
که دیه زن نصف دیه ی مرد است
چون ارزشش کمتر از مرد است...؛
شهید مطهری در کتاب حقوق زن به من آموخت که :
اگر من کشته شوم برای اینکه مادرت در آسایش تو را بزرگ کند
دیه ی من بیشتر است....!!!
.
.

ایرادی اگر هست در شعور ماست...



تقدیم به بانوان بلند مرتبه سرزمینم........

نکاتی درمورد آیه 214 سوره بقره

ظاهر تلخ و باطن شیرین سختی ها:

« خباب بن اَرَت »_ که از مجاهدان راستین صدر اسلام بود _ خدمت پیامبر از آزار مشرکان شکایت کرد.
حضرت فرمود:؟« امتهایی که پیش از شما بودند ،با انواع بلا ها شکنجه میشدند ،تا آنجا که ارّه بر سر بعضی از آنها میگذاردند و آنها را به دو پاره تقسیم میکردند... ولی این امر هرگز آنها را زا دینشان منصرف نمیکرد.»

در روایتی از معصومین آمده است که بلاو سختی مانند نعمتی است که خدا به بندۀ مومنش میدهد ؛ زیرا هر چه سختی و گرفتاری مومن بیشتر باشد،توکل و تضرع او به خدا بیشتر میگردد و او به خدا نزدیک میشود.
در روایتی از پیامبر میخوانیم:
« بلا و سختی فراوان ،اجر و پاداش فراوان بدنبال خواهد داشت.پس وقتی که خداوند بنده ای را دوست داشته باشد،او را به مشکلات فراوانی مبتلا میکند.پس اگر کسی از خدا راضی باشد ،خدا نیز از او راضی خواهد بود و اگر کسی از خدا خشمین گردد ،خدا نیز از او خشمگین میگردد.»