یک روز سوراخ کوچکی در یک پیله ظاهر شد.
شخصی نشست و چند ساعت به جدال پروانه ،برای خارج شدن از سوراخ کوچک ایجاد شده در پیله نگاه کرد.
سپس فعالیت پروانه متوقف شد و به نظر رسید تمام تلاش خود را انجام داده و نمیتواند ادامه دهد.
آن شخص تصمیم گرفت به پروانه کمک کندو با قیچی پیله را باز کرد.
پروانه به راحتی از پیله خارج شد،اما بدنش ضعیف و بالهایش چروک بود.آن شخص همچنان به تماشای پروانه ادامه داد.چون انتظار داشت که بالهای پروانه باز ،گسترده و محکم شود و از بدن پروانه محافظت کند.
هیچ اتفاقی نیفتاد ...
در واقع پروانه بقیه عمرش را به خزیدن مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز کند.
چیزی که آن شخص باهمه مهربانیش نمیدانست،این بود که محدودیت پیله و تلاش لازم برای خروج از سوراخ آن ، راهی بود که خدا برای ترشح مایعاتی از بدن پروانه به بالهایش قرار داده بود تا پروانه بعد از خروج از پیله بتواند پرواز کند.



نکته در اینجاست:

گاهی اوقات تلاش تنها چیزی نیست که در زندگی نیاز داریم.
اگر خداوند اجازه میداد که بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم فلج میشدیم، به اندازه کافی قوی نبودیم و هرگز نمی توانستیم پرواز کنیم.

عـــــــــــــــاشق منم

که یــــــــــــار به حالم نظر نکرد


ای خواجه درد هست ولیکن

طبیبـــــــــــ نیست

زیاد وضو بگیرید

رسول خدا (ص) : زیاد وضو بگیرید و همواره طاهر باشید

که خداوند به این سبب عمرتان را طولانی میکند

و اگر توانائی دارید شب و روز با وضو باشید

 چه آنکه اگر در حال طهارت از دنیا بروید در صف شهداء خواهید بود.  

اسماء الحسنی صفحه 250
 

خداوند می داند چه کسی به زندگی شما

تعلق دارد
و چه کسی ندارد

اعتماد کنید و بگذرید.

هر کسی قسمتتان باشد همیشه کنارتان خواهد ماند

اگر موقعی به جماعت رسد که امام مشغول خواندن تشهد آخر نماز است،

چنانچه بخواهد به ثواب نماز جماعت برسد

باید نیت کند و تکبیرة الاحرام بگوید

و بعد بنشیند و تشهد نماز را با امام بخواند،

ولی سلام نگوید و کمی صبر کند تا امام سلام نماز را بگوید،

بعد بایستد و نماز را ادامه بدهد یعنی  حمد و سوره را بخواند

و آن را رکعت اول نماز خود حساب کند.

(این طریق مختص تشهد آخر نماز جماعت و برای درک ثواب جماعت است و نمی‌توان آن را در تشهد رکعت دوم نمازهای سه رکعتی و چهار رکعتی انجام داد).

دوست دختر و دوست پسر در قرآن

آیا در قرآن و روایات چیزی در مورد دوست دختر و دوست پسر آمده است؟

1) سوره مائده / آیه 5

"و لا متخذی أخدان"

ترجمه: "مردان نباید زنان نامحرم را به عنوان دوست و معشوقه پنهانی بگیرند"

2) سوره نساء / آیه 25"

و لا متخذات اخدان"

ترجمه: "زنان نباید مردان نامحرم را به عنوان دوست پنهانی خود بگیرند"

 3) سوره انعام / آیه 151"

و لا تقربوا الفواحش ما ظهر منها و ما بطن"

ترجمه: "به زشتیها و گناهان نزدیک نشوید، چه آشکار باشد و چه پنهان"

امام صادق علیه السلام در تفسیر این آیه فرمودند:

"ما ظهر هو الزنا و ما بطن هو المحالة"

"منظور از گناه آشکار، زنا، و مراد از گناه پنهان، گرفتن معشوقه نامشروع و روابط پنهانی با اوست"

تفسیر نورالثقلین / جلد 1 /


ألـلَّـھُــــــمَــ ؏َـجــــــــــِّـلْ لِوَلــــــیِـڪْ ألــــــــــْـفـــــَـرَج

 

شب کریسمس بود و هوا سرد و برفی ❄️.

پسرک در حالی که پاهای برهنه اش را روی برف جابجا میکرد تا شاید سرمای برفهای کف پیاده رو ،کمتر آزارش بدهد،صورتش را چسبانده بود به شیشه سرد فروشگاه.و به داخل نگاه میکرد . درنگاهش چیزی موج میزد.انگار که با نگاهش ،نداشته هایش را از خدا طلب میکرد .انگاری با چشمهایش آرزو میکرد.خانمی قصد فروش به فروشگاه را داشت،کمی مکث کرد و نگاهی به پسرک که محو تماشا بود ،انداخت و بعد رفت داخل فروشگاه.چنددقیقه بعد درحالیکه یک جفت کفش در دستانش بود بیرون آمد.
_ آهای، آقا پسر!
پسرک برگشت و به سمت خانم رفت .وقتی آن خانم ،کفشها را به او داد ،چشمانش برق می زد.
پسرک با چشهای خوشحال وصدای لرزان پرسید:
_ شما خدا هستید؟
_ نه پسرم،من تنها یکی از بندگان خدا هستم!
_ آها، میدانستم که با خدا نسبتی دارید!


 

در نمازهای جماعت

  در نمازهای یومیه هر نمازی را می‌توان با هر نماز اقتدا کرد،
مثلاً کسی که قصد خواندن نماز عشا دارد
می‌تواند به کسی که نماز مغرب می‌خواند اقتدا کند.

برگرفته از:khamenei.ir
 

 پیامبر(ص) :

کسی که مومنی را درباره موضوعی یا کاری سرزنش کند ،

نمی میرد تا خودش به آن مساله گرفتار شود و امتحان گردد

روضه بحار جلد 1 ص171

شخصی از حضرت امام صادق(ع) پرسید:
بین دو حاکم در تردیدم چه کنم؟

امام(ع) فرمودند :

 عادل، صادق، فقیه و با تقواترین را انتخاب کن

 اگر به تشخیص نرسیدی؟
 ببین افراد متدین به کدام متمایلند؟

اگر نفهمیدی ؟
بنگر مخالفان آیین ما کدام را بیشتر می پسندد او را کنار بگذار و ببین کدام بیشتر خشمگینشان میکند او را برگزین.

اصول کافی جلد ١ ص ٦٨